Letra y traducción
Litwo! Ojczyzno moja! Ty jesteś jak zdrowie,
¡Lituania! ¡Patria mía! Eres como la salud,
Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,
cuánto hay que apreciarte solo lo sabrá
Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie
quien te ha perdido. Hoy veo tu belleza en todo su adorno
Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie
y la describo, porque añoro por ti.
Panno święta, co Jasnej bronisz Częstochowy
Virgen santa, que defiendes la Clara Częstochowa
I w Ostrej świecisz Bramie! Ty, co gród zamkowy
y brillas en la Puerta Aguda. Tú, que la ciudadela
Nowogródzki ochraniasz z jego wiernym ludem!
de Nowogródek proteges con su pueblo fiel.
Jak mnie dziecko do zdrowia powróciłaś cudem,
Como a un niño me devolviste a la salud por milagro,
(Gdy od płaczącej matki pod Twoją opiekę
(cuando, de manos de mi madre llorosa, bajo tu amparo
Ofiarowany, martwą podniosłem powiekę
ofrecido, alcé mi párpado ya muerto,
I zaraz mogłem pieszo do Twych świątyń progu
y enseguida pude ir a pie hasta el umbral de tus templos
Iść za wrócone życie podziękować Bogu),
a agradecer a Dios por la vida devuelta),
Tak nas powrócisz cudem na Ojczyzny łono.
así por milagro nos devolverás al seno de la Patria.
Tymczasem przenoś moją duszę utęsknioną
Mientras tanto lleva mi alma anhelante
Do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych,
a aquellas colinas boscosas, a aquellos prados verdes,
Szeroko nad błękitnym Niemnem rozciągnionych;
anchamente extendidos sobre el Niemen azul;
Do tych pól malowanych zbożem rozmaitem,
a aquellos campos pintados de mieses diversas,
Wyzłacanych pszenicą, posrebrzanych żytem;
dorados de trigo, plateados de centeno;
Gdzie bursztynowy świerzop, gryka jak śnieg biała,
donde el trébol ámbar, el alforfón blanco como nieve,
Gdzie panieńskim rumieńcem dzięcielina pała,
donde el rubor virginal enciende al trébol rojo,
A wszystko przepasane jakby wstęgą, miedzą
y todo ceñido como por una cinta, por un lindero
Zieloną, na niej z rzadka ciche grusze siedzą.
verde, en el que aquí y allá se posan silenciosos perales.
Preguntas frecuentes
¿De qué trata "Pan Tadeusz - Inwokacja"?
Esta es la célebre "Invocación" que abre el poema épico nacional de Adam Mickiewicz, Pan Tadeusz (1834), considerado la obra cumbre del Romanticismo polaco. Escrita en el exilio en París, el poeta se dirige a Lituania (el histórico Gran Ducado de Lituania, su tierra natal, hoy repartida entre Bielorrusia y Lituania) como a un paraíso perdido, comparando la patria con la salud, algo que solo se aprecia de verdad al perderlo. Invoca a la Virgen de Częstochowa y a la de la Puerta Aguda de Vilna, recordando una enfermedad infantil de la que se recuperó tras ser encomendado a su cuidado. Pide que, por milagro, devuelva a la nación exiliada a su patria, tal como le devolvió a él la salud. La invocación pasa luego a una evocación nostálgica y detallada del paisaje lituano: colinas boscosas, prados verdes junto al río Niemen, campos de cereales multicolores, flores silvestres, estableciendo el profundo vínculo del poema con el paisaje y la memoria de la infancia. Es uno de los pasajes más citados de la literatura polaca, memorizado por generaciones de escolares.